Jak to się, Boże,
udało
stworzyć dla duszy
wieczność doskonałą,
której człowiek
swoim umysłem
nie potrafi ogarnąć?
Jak można
stworzyć coś
tak nieskończonego
i zamknąć człowieka
w tak krótkim
„teraz”?
Dałeś nam życie,
lecz każdemu
inaczej rozłożyłeś
jego ciężar.
Jednym
podarowałeś lekkość,
innym
dni ciężkie jak kamienie.
A przecież
ta sama ziemia
pod stopami,
to samo niebo
nad głową,
ten sam czas
odmierza
każde serce.
Może więc życie
nie jest po to,
by je zrozumieć.
Może jest po to,
by uwierzyć,
że gdzieś poza tym,
czego nie potrafimy
udźwignąć,
czeka odpowiedź
na wszystkie
nasze „dlaczego”.
